تشخیص کپی های هنری

یک گالری‌دار با اعتقاد بر اینکه تعداد آثار کپی که به گالری‌ها ارائه می‌شوند چندان زیاد نیست، اظهار کرد که بعد منفی فضای مجازی می‌تواند در افزایش تعداد کارهای کپی‌شده بسیار تاثیرگذار باشد.

به گزارش چیتاآرت نیوز به نقل از ایسنا امیرحسین جباری، مدیر گالری ایده پارسی، دربارۀ تشخیص اصالت آثاری که گالری ‌ها به نمایش می ‌گذارند، اظهار کرد: گاهی پیش می ‌آید که فردی اثر هنرمندی خارجی یا ایرانی را ببیند، از آن الهام بگیرد و بر اساس آن به سبک و هنر خودش اثری را خلق می ‌کند. در نتیجه شباهت دو اثر می ‌تواند بر اساس الهام گرفتن باشد؛ که این موضوع از لحاظ حرفه ‌ای مشکلی ندارد.

وی ادامه داد: اما زمانی هم هست که فردی کار یک هنرمند را بر می ‌دارد و کاملاً از روی آن کپی می ‌کند. یعنی کاملاً اثری مشابه اثر یک هنرمند را خلق می ‌کند و شاید فقط رنگ‌گذاری را تغییر بدهد؛ این کار کاملاً کپی است و از نظر حرفه ‌ای مشکل دارد. در این میان گالری‌هایی که بخواهند تشخیص کپی بودن آثار را تشخیص بدهند، می‌ توانند از تکنولوژی روز بهره بگیرند و تصویر آثار ارائه ‌شده را در گوگل ایمیج مورد بررسی قرار دهند.

جباری یادآور شد: به شخصه برای تشخیص آثاری که برای نمایش به گالری ارائه می‌ شوند، به دلیل اینکه کارهای زیاد ایرانی و خارجی دیده‌ ام و حافظه تصویری خوبی هم دارم معمولاً این آثار را می ‌شناسم.
مدیر ایده پارسی همچنین در بخش دیگری از سخنان درباره نحوۀ تشخیص اصالت آثار دارای قدمت نیز اظهار کرد: در ایران برای تشخیص اصالت آثار مرکز تخصصی که دستگاه ‌های لازم را داشته باشد، وجود ندارد و تشخیص اصالت آثار هنری بیشتر از طریق تجربه انجام می‌شود.
جباری با اشاره به نحوۀ تشخیص اصالت آثار هنری دارای قدمت بر اساس نظر کارشناسان، گفت: برخی افراد به دلیل تجربه‌ ای که در مرمت آثار هنری دارند و بر اساس سبک و جنس آثار می ‌توانند اصالت آثار را تشخیص بدهند. در واقع این‌گونه نیست که همانند کشورهای پیشرفته بر اساس آزمایش کربن اصالت آثار تأیید شود و این تشخیص بیشتر براساس تجربه افراد انجام می ‌شود.

مدیر گالری ایده‌پارسی دربارۀ میزان کارهای کپی که به گالری‌ها ارائه می‌ شود نیز گفت: تعداد آثار کپی چندان زیاد نیست و در چند سال گذشته دو بار از سوی هنرمندان آماتور با کارهای کپی مواجه شده‌ ام؛ البته در این میان فضای مجازی هم در کارهای کپی‌ شده بی ‌تأثیر نبوده است. به هر حال فضای مجازی خوبی‌ ها و بدی ‌هایی دارد. خوب این است که می ‌توان آثار زیادی را دید و از لحاظ بصری ارتقا پیدا کرد و بد این است که می ‌توان آثار زیادی را دید و از روی آنها کپی کرد. به‌عنوان مثال می‌ توان اثری را در یک گالری خارجی که هیچ کسی هم آن را ندیده پیدا کرد و مشابه آن را در ایران اجرا کرد که الان هم بسیار اتفاق می ‌افتد.
او اضافه کرد: البته دستگاه‌ هایی هم در ایران برای تشخیص قدمت آثار وجود دارد؛ اما چندان مورد استفاده قرار نمی‌ گیرند. تشخیص آثار هنرمندانی که در قید حیات هستند فرآیند ساده‌تری دارد، چراکه در صورت وجود آثار تقلبی و کپی‌شده، خود هنرمند می ‌تواند مدعی شود که کدام آثار تقلبی هستند و در صورت تمایل شکایت و پیگیری کنند؛ اما طبیعتاً درباره هنرمندانی که فوت شده‌اند تشخیص اصالت آثار دشوارتر است.
این گالری‌دار در پایان سخنان خود درباره آثار کپی‌شده خاطرنشان کرد: متأسفانه بازاری نه فقط در ایران بلکه در جهان وجود دارد که از آثار کپی حمایت می‌ کند و این کار هم توسط آدم‌هایی انجام می ‌شود که از لحاظ وجدان کاری بسیاری از موضوعات را نادیده می‌ گیرند.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *